Ciało wiersza

Ciało ?dyciowego? wiersza znowu straceńczo tańczy przed czytelnikami. Tańczy ciało prywatne ? bolące, chore, słabe, rozedrgane między pragnieniami a ograniczeniami. Ciało, które wybija ? stopami, synkopami, perseweracjami ? poetycki rytm nawet wtedy (lub zwłaszcza wtedy), gdy nie domaga głowa, a ?antyświryna? zaciemnia wyrazistość. Na pograniczu rozumu i szaleństwa tańczy też poetyckie ciało publiczne: uwikłane w społeczeństwo i historię, targane sprzecznościami, schizofrenicznie rozrywanena scenie pamięci między polskością a ukraińskością. I znowu schodzące się, godzące, scalone ? w niepowtarzalnym idiomie poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego.