In memoriam trzech wielkich aktorów

In memoriam trzech wielkich aktorów I. Wspłonął i nagle zgasł, jak knot zdmuchnięty,  Oblicza nasze powlókłszy znienacka  Błyskawicowym poblaskiem bladości.    Runął: z nim wespół padły kukły wszystkie,  Do których żył przesączył krew dyszącą;  Bezgłośnie umierały, a gdzie leżał,  Tam się walała ciżba zwłok, rzuconych  Byle jak, w dzikim tłoku: tu kolano

Opoja w władcy źrenicę wtłoczone,  Indziej Don Filip ze zmorą przywartą  Do szyi: to Kaliban. — Wszystko trupy.    Więc pojęliśmy, kto był ów umarły:  Czarodziej wielki z największych szalbierzy!  I z domów naszych zawartych wyszliśmy,  I poczęliśmy gadać, prawiąc, kim był.  Lecz któż to był w istocie, kimże nie był?  Spod jednej maski wpełzał w inną larwę,  Z zewłoku ojca przeskakiwał w syna,  Jak szaty luźne mieniając postaci. [...]