Po-widoki pustki.O sposobach konceptualizowania pustki w kulturze wspołczesnej

?Pustka? synonimicznie bywa zastępowana szeregiem takich określeń jak nicość, próżnia, nieskończoność, pustkowie, nieobecność, niewidzialność, niewyrażalność? Czytelność i zrozumienie kategorii pustki w kulturze europejskiej zasadza się na pewnej grze interpretacyjnej, w której znaczenia pustki tłumaczy się, dopełnia i dopowiada w różnych tekstach kultury, pozostawiając jednak pewien wspólny bagaż wyobrażeń o niej. Tytułowe po-widoki pustki byłyby zatem wypadkową dialogu z kulturowym, ale i indywidualnym rezerwuarem zapamiętanych obrazów pustkowi w ogóle. Namysł nad tymi wcieleniami pustki i analiza ich poszczególnych przypadków staje się tu de facto opowieścią o historii kultury, ze szczególnym uwzględnieniem historii wyobrażeń i wizualności.

[?] czeka nas lektura wielowątkowa, odwołująca się do szerokiego spektrum czasowego i przestrzennego, do prezentacji i analizy elementów z różnych dziedzin ludzkiej (tu: kulturowej) aktywności. Autorka porządkuje swoją narracje [?] przez zastosowanie dwóch kategorii, którym wyznacza zadanie spajania swego dyskursu i zarazem ? dynamizowania go, pozwalając na ujawnienie w wywodzie elementów teoretycznych refleksji o kulturze, odwołujących się także do zagadnień estetycznych czy wreszcie ? etycznych. Za pierwszą kategorię porządkującą uznaje autorka wielopostaciową pustkę, za drugą ? roboczo ujmowaną ??po-widokowość?. [?] otrzymaliśmy tekst o wysokich walorach estetycznych, łączący cechy solidnej pracy naukowej, multidyscyplinarnej, jeśli chodzi o rozpiętość tematyki ? od nauk humanistycznych po nauki ścisłe, od tematyki filozoficznej po refleksje i analizy z kręgu sztuki wysokiej i popularnej.
Prof. zw. dr hab. Michał Błażejewski