Pochwała wolności

Największej wartości i oryginalności, a nawet historycznej doniosłości książki Jana Hartmana można dopatrzyć się w tym, że stanowi ona wyraz i wypowiedź schyłkowej świadomości postliberalnej ? świadomości tego, że stary liberalizm umarł, nawet jeśli konserwują go wciąż jeszcze funkcjonujące instytucje; że ?wolność? w liberalnym rozumieniu przestała już emanować świeżością i porywać ludzi, a sam porządek liberalnej demokracji stracił w ich oczach atrakcyjność [? ]. Stanowisko filozoficzne, które przedstawia Jan Hartman, to projekt nader oryginalny i twórczy, niemający bodajże ? zgodnie z moją najlepszą wiedzą ? bezpośredniej konkurencji; to samotny, filozoficzny, ?własny? system, który autor buduje zgodnie z duchem filozofii nowoczesnej jako jej godny ? choć późny, a wręcz bardzo późny ? kontynuator. Nazwać by można tę pozycję: postkantowsko-postfenomenologicznym idealistycznym neoegzystencjalizmem.
Z recenzji dr. hab. Jacka Dobrowolskiego