Staszowscy duszpasterze w okresie międzywojennym

Książka ukazuje działalności i dorobek księży pracujących w staszowskiej parafii w okresie międzywojennym. Ciekawostką są licznie cytowane opinie o kapłanach i ich pracy oraz listy kierowane do biskupów.
W latach 1918-1939 w parafii pw. świętego Bartłomieja w Staszowie proboszczami byli ks. Wawrzyniec Siek, ks. Wacław Wodecki oraz ks. Ignacy Kwaśniak. Na stanowisku prefekta urzędowali ks. Leon Łomiński, ks. Czesław Krzyszkowski, ks. Jan Chołoński, ks. Józef Witkowski, ks. Bronisław Gawryś i ks. Wacław Nagrodkiewicz. Natomiast funkcję wikariusza sprawowali księża: Władysław Miegoń, Marian Bojarczak, Tadeusz Seewald vel Tadeusz Skrzetuski, Jan Wróblewski, Władysław Osuch, Stanisław Żak, Albin Dudek, Józef Jędrasik, Jan Piechota, Stanisław Resztak i Stanisław Lęgieć. Dodatkowo księża: Wróblewski, Osuch, Witkowski, Żak, Dudek, Jędrasik, Piechota i Resztak pełnili funkcję kapelana pomocniczego Wojsk Polskich w garnizonie Staszów w latach 1923-1939. Spośród 20 kapłanów, pracujących w Staszowie w omawianym okresie, 3 zginęło w czasie II wojny światowej. Księża: Krzyszkowski i Witkowski w czasie bombardowań, a ks. Miegoń w niemieckim obozie zagłady. Należy zaznaczyć, że ofiarna praca ks. Miegonia na rzecz drugiego człowieka stała się podstawą do jego beatyfikacji w 1999 r., której w gronie 108 męczenników dokonał papież Jan Paweł II.
Publikacja wpisuje się w nurt badań nad dziejami okresu międzywojennego i nie tylko oraz jego tradycjami, przez co korzystnie może włączyć się do szerszego dyskursu naukowego w dziedzinie historii, szczególnie historii staszowskiej parafii, jak i diecezji sandomierskiej.