Żyletkę zawsze noszę przy sobie. Depresja dzieci i młodzieży

„Lektura obowiązkowa, ważniejsza od wszystkich lektur z podstawy programowej języka polskiego”.

Paweł Lęcki

„Głęboko wierzę w to, że ludzie generalnie nie chcą umierać. Ale ci sami ludzie w określonych sytuacjach nie mogą kontynuować życia”. Brunon Hołyst, profesor nauk prawnych, suicydolog

Z DANYCH KOMENDY GŁÓWNEJ POLICJI WYNIKA, ŻE Z ROKU NA ROK ROŚNIE LICZBA PRÓB SAMOBÓJCZYCH PODEJMOWANYCH PRZEZ MŁODYCH LUDZI.

ROŚNIE TEŻ LICZBA SAMOOKALECZEŃ.

Dzieci często boją się, że zostaną niezrozumiane, że ktoś je oceni jako słabe, leniwe, głupie, uważają, że zawiodły swoją rodzinę. Przede wszystkim jednak boją się, że o ich chorobie dowiedzą się inni. Wstyd jest tu czynnikiem kluczowym.

Bardzo ważne jest głośne mówienie o tym, czym jest depresja i do czego prowadzi, jeśli jest nieleczona.

TA KSIĄŻKA JESZCZE NIGDY NIE BYŁA TAK POTRZEBNA.

Ta książka to manifest wołający o ratunek dla naszych dzieci. To my urządziliśmy im świat, który boli, przeraża i prowokuje do ucieczki (...) Ale dzieci nam mówią: żyletka będzie niepotrzebna, gdy znajdzie się ktoś, kto zechce porozmawiać.

Ewa Woydyłło-Osiatyńska

Wiem, jakim wyzwaniem dla rodziców jest usłyszeć od swojego dziecka „Nie chcę żyć”. (...) To książka dla wszystkich – młodych, którzy zmagają się z doświadczeniem depresji, ale i tych, którzy im w tym jakkolwiek towarzyszą.

Małgorzata Musiał

• Marcin Łokciewicz (nauczyciel wychowawca w Centrum Leczenia Dzieci i Młodzieży w Zaborze),
• dr n. med. Maciej Klimarczyk (specjalista psychiatra i seksuolog),
• dr hab. n. med. Barbara Remberk (psychiatra),
• Przemysław Zakowicz (lekarz rezydent psychiatrii dzieci i młodzieży),
• Prof. Brunon Hołyst (pionier wiktymologii i suicydologii w Polsce)
• Paulina Dąbrowska (psychoterapeutka, trenerka, socjoterapeutka, konsultantka telefonu zaufania 116 111)

wyjaśniają, dlaczego tak wielu młodych ludzi cho­ruje właśnie teraz i jak nie dopuścić do najgorszego – samobójczej śmierci młodego człowieka.

Pandemia COVID 19 dobitnie pokazała, że dziecko izolo­wane od grupy rówieśniczej, od nauczyciela, pozbawione możliwości wyjścia z domu i zwykłego kontaktu społeczne­go, doznaje jakiejś formy przewlekłego stresu. W związku z tym o wiele gorzej znosi bodźce, które wcześniej nie były dla niego stresogenne.